حتما قائل شده ، چنانچه در « شرح مشكاة » [ 1 ] گفته : و اين حديث صحيح هست ، بى شك روايت كرده‌اند آن را جماعتى مانند ترمذى ، و نسائى ، و احمد ، و طرق وى كثير است ، روايت كرده‌اند آن را شانزده صحابى ، و در روايتى مر احمد را آمده كه شنيده است آن را از حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و سلم سى صحابى ، و گواهى دادند بدان على را در وقتى كه نزاع و خلاف كرده شد با وى در ايام خلافت وى ، و بسيارى از اسانيد آن صحاح و حسان است ، و التفات نيست بقول كسى كه سخن كرده است در صحت وى ، و نه بقول بعضى كه گفته‌اند كه زيادة « اللَّهمّ وال من والاه » موضوع است ، زيرا كه وارد شده است از طرق متعدده كه تصحيح كرده است اكثر آن را ذهبى ، كذا قال الشيخ ابن حجر في « الصواعق المحرقة » . و ليكن ما گوييم به شيعه بطريق الزام ، كه ايشان اتفاق كرده‌اند بر اعتبار تواتر در دليل امامت ، و گفته‌اند كه تا حديث متواتر نباشد ، بدان استدلال صحت امامت نتوان كرد ، و يقين است اين حديث متواتر نيست ، با وجود خلاف در آن ، اگر چه آن خلاف مردودست ، بلكه طعن كننده در آن بعضى از ائمه حديث و عدول ايشان‌اند ، كه رجوع است بايشان در اين امر ، كأبى داود سجستانى ، و أبى حاتم رازى [ 2 ] ،

--> [ 1 ] شرح المشكاة : فارسى من تاليفات الدهلوى ، و هو شرح لكتاب « مشكاة المصابيح » تأليف الشيخ ولى الدين محمد بن عبد اللَّه الخطيب العمرى التبريزى فرغ منها سنة 737 ، و هى تكميل لكتاب « المصابيح » للحسين بن مسعود البغوى الشافعى المتوفى سنة 516 . [ 2 ] ابو حاتم الرازى : محمد بن ادريس بن المنذر الحنظلى الحافظ المتوفى ببغداد سنة 277 .